RESOLUCIÓN ÓPTIMA DA PÁXINA: 800 X 600 PÍXELES
![]()
SANCHO PANCHO: A HISTORIA
Acendo o ordenador, burda copia da miña vella computadora molecular que os humanos intentan esmeradamente por emular desde que descubriron a Colossus, miña nave de recoñecemento; avariada e oculta durante aproximadamente 346 anos, se os cálculos non me fallan, ate que as escavacións do metro de Londres a descubriran, quedándome eu sen guarida e coa necesidade de abducir os corpos dos terrícolas para poder sobrevivir nun ambiente tan hostil para un ser coma min.
O do ambiente hostil ven dado pola excesiva calor que fai na superficie, xa que no meu planeta a temperatura equivale 196 oC terrestres, cousa que vou amañando a base de nitróxeno líquido intravenoso e lantanos, pero co problema engadido de que algúns corpos abducidos quéntanse demasiado, polo que de vez en cando teño que, digamos, saír para estirar as pernas, como soledes dicir por aquí.
Inda me acorda a última vez que tiven que saír pitando dun corpo abducido por exceso de temperatura; agora é un centro de peregrinaxe de primeira orde, o cal dame a entender que non fun o único "shin" que se deixou ver por este curioso planeta. De feito, a miña principal preocupación e a de atopar seres que, coma mín, andan vagando sen rumbo fixo abducindo corpos aquí e alí buscando onde está o principio da nosa civilización na terra: THYRA.
Calpe y Abila son as duas montañas que, a modo de xigantescas columnas fan de entrada o que, según os historiadores humans, foi a máis florecente civilización o redor do ano 10.000 a C. Unha civilización que non era outra cousa que a nosa base de operacións ponte onde, experimentando coa fauna e flora autóctonas, logramos facer híbridos que se adaptaran as nosas necesidades; é dicir, corpos para abducir que nos liberaran do exceso de temperatura, e flora e fauna para alimentalos, namentras buscábamos recursos que nos permitiran seguir avanzando polo universo na conquista de novos planetas.
O principal problema co que se atopou a nosa misión, foi cando a xenética nos xogou a mala pasada de, o reproducirse, os corpo-humanos foron herdando pouco a pouco intelixencia que, si ben o principio era inofensiva, pouco a pouco foise facendo máis perigosa, polo que se decidiu sumerxir a base para liberarse da temperatura, e non voltar a prescindir dos corpo-humanos de forma masiva; utilizando naves para recoñecementos aéreos e deixando as abduccións somentes para casos moi puntuais de risgo de morte por exposición os elementos, principalmente o sol.
SE
QUERES COLABORAR NA HISTORIA DE SANCHO APORTANDO IDEAS Ó GUIÓN
. GRACIAS
OUTROS XA O FIXERON:
RESOLUCIÓN ÓPTIMA DE LA PÁGINA: 800 X 600 PÍXELES
SANCHO PANCHO: LA HISTORIA
Enciendo el ordenador, burda copia de mi vieja computadora molecular que los humanos intenta esmeradamente por emular desde que descubrieran a Colossus, mi nave de reconocimiento; averiada y oculta durante aproximadamente 346 años, si los cálculos no me fallan, hasta que las excavaciones del metro de Londres la descubrieran, quedándome yo sin guarida y con la necesidad de abducir los cuerpos de los terrícolas para poder sobrevivir en un ambiente tan hostil para un ser como yo. Lo del ambiente hostil viene dado por el excesivo calor que hay en la superficie, ya que en mi planeta la temperatura equivale a -196 oC terrestres, cosa que voy amañando a base de nitrógeno líquido intravenoso y lantánidos, pero con el problema añadido de que algunos cuerpos abducidos se calientan demasiado, por lo qué, de vez en cuando, tengo que, digamos, salir para estirar las piernas, como se suele decir por aquí. Todavía me acuerda la última vez que tuve que salir escopeteado de un cuerpo abducido por exceso de temperatura; ahora es un centro de peregrinaje de primer orden, lo cual me da a entender que no fui yo el único "shin" que se dejó ver por este curioso planeta. De hecho, mi principal preocupación es la de encontrar seres que, como yo, andan vagando sin rumbo fijo abduciendo cuerpos aquí y allí buscando donde está el principio de nuestra civilización: THIRA. Calpe y Abila son las dos montañas que, a modo de gigantescas columnas hacen de entrada a lo que, según los historiadores humanos, fue la más floreciente civilización alrededor del año 10.000 a C. Una civilización que no era otra cosa que nuestra base de operaciones puente donde, experimentando con la fauna y flora autóctonas, logramos hacer híbridos que se adaptaran a nuestras necesidades: es decir, cuerpos para abducir que nos liberaran del exceso de temperatura, y flora y fauna para alimentarlos mientras buscábamos recursos que nos permitieran seguir avanzando por el universo en la conquista de nuevos planetas. El principal problema con el que se encontró nuestra misión, fue cuando la genética nos jugó la mala pasada de, al reproducirse, los cuerpo-humanos fueron heredando poco a poco inteligencia que, si bien al principio era inofensiva, poco a poco se fue haciendo más peligrosa, por lo que se decidió sumergir la base para liberarse de la temperatura e no volver a prescindir de los cuerpo-humanos de forma tan masiva; utilizando naves para reconocimientos aéreos y dejando las abducciones solamente para casos muy puntuales de riesgo de muerte por exposición a los elementos, principalmente el sol. |
SI
QUIERES COLABORAR EN LA HISTORIA DE SANCHO APORTANDO IDEAS AL GUIÓN
. GRACIAS
OTROS YA LO HICIERON:
Namú An Buhjtrahk
Eo tamien queo cem
countacto
No oservo mouto moveimemto qui. Ma ne traigo mea estoria:
Prouvengo do uma leijana terra no plano mistico, a disferencia do
Ok, Eo
non seu extraterrestre !
Vo traduceir mehor:
A diferente ustedes, yo no soy extraterestre. Provengo do un
plano mistico
de tercer nivel, más allá de la tercera dimensión aunque son
cosas
diferentes. Mi gostaria contactar aquí otras seres que quieran
conocer me.
Mi historia -muy larga- coeinza con un simple suenio.
-una tormeta electríca... fuertes vientos y lluvia. Mis padres,
acaban de
abrigarme y se van.
La estela luminosa e sus cuerpos abandona la sala lentamente
mientras
cierro mis ojos y trato de dormir.
No son muchos los anios que llevo de vida. He nacido apenas ayer,
apenas un
día... pero aquí, sospecharán, un día es algo distindo... una
revolución
planetaria tarda varios años terrestres... no se cuantos. Talvés
7 u 8.. o
más.
Desde hacía tiempo tenía un amuleto que era del padre de mi
padre y creo
que de el padre de el..y del de el. Un ahm.
Mi ahm era el símbolo del bien. Lo que yo deseaba se haría
realidad y lo
que yo temía desaperecería.. siempre y cuando conserve mi Ahm
junto a mi.
Eso decía papá.
Aquella vez, apreté tanto el amuleto que me dolían los dedos de
la mano..
más no alcanzó. Por alguna razón que no sé, este se me soltó
y rodó hasta
cerca de la ventana. El pánico por la tormenta era tal que no me
animé a ir
a recogerlo...y sucedió lo peor.
Una nuve de polvo invedió mi cuarto y como tomandome en una gran
mano me
sacó de él junto a cuanto traste habría en allí. Terror ! sabía
de estos
fenómenos, especies de tornados cósmicos, agujeros negros
ambulantes, casí
vivos prodría decirse. Entre tanto varío de porquerías rodó
mi ahm hasta
cerca de mi y lo atrapé. Aunque continuaba suspendido no se
donde, estaba
seguro de mi buena suerte !
Prompto Eo vo continoar, esperame.
Namú
Okyesiamto
Estimado Pancho (a ti, en
su interior)
Mi nombre es Okyesiamto, no es difícil de pronunciar, sólo se
abren las
agallas y se inspira por el auditivo izquierdo para que suene
"iam" como
"aiahm".
No sabes como he estado esperando por años, encontrar alguien más,
que
como yo, provenga de fuera de este inmundo mundo :9
He tenido que aprender varios idiomas, costumbres estúpidas,
razonamientos
ilógicos, reglas idiotas y quien sabe cuantas patrañas para
poder
sobrevivir en este planeta. Supongo que tu también.
A diferencia de tu caso, yo no sé de donde provengo. Creo que
esta amnesia
o como se llame, es una secuela de mi adaptación. Tampoco sé
cuando y como
llegué. Sólo sé que no encuadro aquí y no respondo a los
destructivos
instintos humanos.
Mi problema principal es la alimentación, devoro TODO lo que se
me cruce
por delante, vivo o muerto, crudo o cocido, no hay caso... es más
fuerte
que yo!!.
No necesito abducir a nadie. No físicamente, sólo cuando hace
falta hago
un link al sector cerebral de la víctima que necesite controlar
y ya !. Es
divertido y paso horas y horas jugando con estas inocentes
criaturas. No
las daño, algo en mi interior me lo prohibe, aunque un deseo muy
profundo
me alienta a aplastar alguna de estas criaturas cuando me
molestan
demasiado. Y hay algunas que si lo hacen !!!!
Ah! Olvidaba un detalle !! Poseo por completo una hembra humana
-exclusiva-, lo que se conoce como "una esposa" y dos
retoños, y.. -entre
nosotros- la reproducción y más que nada el procedimiento para
ello, es lo
mejor que rescato de esta raza humana. Lo único lamentable es
que por estos
lugares se usa sólo UNA hembra a la vez :-(
Ver tu página en Internet (recurso que yo cambiaría por un
simple sistema
de enlaces psíquicos, creo que recuerdo como hacerlo...) me
alentó a
escribirte, ya que no capto tu frecuencia psíquica... Lo que no
entiendo
demasiado es la fuinalidad de la misma. ¿Qué es eso del viaje
de fin de
curso? ¿50 expedicionarios? ¿Son como nosotros? ¿De dónde?
Me gano la vida (como dicen aquí) enseñando informática y..
haciendo algún
que otro "seminario sobre encuestas" por allí en la
red.. ;-)
Espero que sigamos en contacto !!
Okyesiamto (Ok ! para los amigos)
"La rana de la suerte"
Un hombre se toma un día libre y decide ir a jugar al golf. Está
jugando el segundo hoyo cuando ve una rana al lado del green. No
le presta atención y está a punto de golpear cuando escucha una
voz que dice:
"Croac, hierro nueve"
El hombre mira a su alrededor pero no ve a nadie.
" Croac, hierro nueve"
El hombre mira a la rana y decide demostrar que la rana no tiene
razón. Deja el palo que tenía y coge el hierro nueve. Pam! ...Y
acierta. El hombre se asusta y dice a la rana: "Debes ser
una rana de la suerte". La rana contesta: "Rana de la
suerte". El hombre decide llevarla al siguiente hoyo. "¿Qué
piensas?" dice el hombre a la rana. "Croac, tres madera".
El hombre coge tres madera y pam! Hole in one. El hombre está
asombrado y no sabe que decir. Al final del día el hombre
ha jugado el mejor partido de golf de toda su vida y pregunta a
la rana: "¿A dónde vamos ahora?". La rana contesta:
"Croac, a Las Vegas" Van a Las Vegas y el hombre
pregunta qué hacer ahora. La rana le dice que $3.000 al negro-6.
Hay una posibilidad entre un millón de que el hombre gane, pero
después del partido de golf que había jugado, el hombre piensa,
¿qué más da?. Juega y.... montañas de dinero le son empujados
por la mesa. El hombre coge sus ganancias, paga sus
deudas de una mala especulación con un terreno que había hecho
y dice a la rana: "¿A dónde vamos ahora?" "Croac,
a Washington". Van a Washington y el hombre pide a la rana
qué hacer entonces. La rana le contesta: "Run for President".
La posibilidad de que el hombre sea elegido presidente de los EE.UU
es aún menor que la de la ruleta, pero el hombre accede y lo
consigue.
Hace años que el hombre está en el despacho oval y le dice a la
rana: "Rana, no sé como devolverte tantos favores que me
has hecho. Me has hecho ganar tanto dinero y me has conseguido un
buen empleo. Te lo agradeceré
eternamente". La rana le contesta: "Déjame besarte"
El hombre piensa ¿por qué no?, la rana ha hecho muchas cosas
por mí y se lo merece. Con el beso la rana se transforma en una
bella doncella de 20 años y ese es el cuento que le conto el
presidente a Hillary cuando los cogió en plena faena.
El origen de la carta es desconocido, pero trae suerte a todos
que la mandan a otros. El que rompa la cadena tendrá mala suerte.
No guardes la carta. No mandes dinero. Simplemente mándala a
cinco amigos a quien desees
suerte. Verás que algo bueno ocurrirá en cuatro días, desde
hoy si la cadena no se rompe. Tu tendrás suerte de aquí a
cuatro días.
xetroinsua@mx2.redestb.es
ROMPAMOS HASTA EL
SILENCIO
Nos quieren hacer creer que todo va bién. España va bién,
Catalunya va bién y Barcelona es un orgasmo de ciudad, o sea.
La nobleza es sencilla, los bancos solidarios, las inmobiliarias
regulan el terreno, los beneficios económicos de las
multinacionales se disparan y todos somos felices por ello.
El Fondo Monetario Internacional (FMI) es un médico que nos
manda recetas económicas para salvarnos, como el espíritu santo
de las finanzas, vamos.
No existe paro, la pobreza es muy poco moderna, osea.
Las guerras externas ocurren porque la gente se aburre o son unos
salvajes, las disidencias internas se deben a terroristas,
descerebrados, violentos radicales osimplemente extraterrestres.
Las cosas son así y no se pueden cambiar, los pensamientos son
únicos, un modelo inalterable, los sentimientos también.
La prensa asegura lo que el ministro del interior insinúa.
Lo que no mata engorda: come transgénicos.
Las ayudas a los que no tienen acostumbran mal a la gente; las
ayudas a los que tienen todo no son productivas.
Los negros son "morenos", los arabes "moros",
los latinoamericamos son "sudacas" y nosotros que bién
vivimos, pobrecitos.
Hay que controlar a los extranjeros que nos quitan el trabajo ¡expulsión!
Las mujeres han llegado a la cúspide de la igualdad, ya pueden
ser policías o soldados.
La vivienda es algo así como el paraíso, pero en la Tierra, sólo
es accesible para unos pocos.
La inteligencia es un helicóptero "apache", la
libertad una compresa "fina y segura", la revolución
un "citroen ZX".
El ejército profesional es un fin de semana con deportes de
aventura, las víctimas son "daños colaterales", las
torturas y el desprecio alos derechos humanos por parte de la
policía, son "irregularidades".
Hacer el amor no es productivo, no sirve; reirse tampoco; jugar
es una pérdida de tiempo; el tiempo es oro, EL MERCADO ES DIOS.
usurpas@iname.com
ATT. KLAF
ESTOY BUSCANDO POR TODO EL MUNDO IMAGENES DE OVNIS. ALIENS, ETC... SI TE PUEDES INTERCAMBIAR O ENVIAR IMAGENES MI EMAIL ES KLAF@CABLE.NET.COM EN COLOMBIA . QUEDO PENDIENTE DE CUALQUIER CLASE DE INFORMACION ESCRITA O IMAGENES. BUENA TU PAGINA.
HOLA!!!!!!!!!!!
Hola me llamo Angélica y
vivo en la ciudad de Guadalajara, Jal. en México. Sólo para
decirte que leí las famosas aventuras de Sancho Pancho en
Tenerife y me alegraste el día verdaderamente. Por otro lado, me
llamaron la atención
tus apellidos, ya que tengo un amigo que se apellida exactamente
igual que tú por estos rumbos ... Bueno, eso es todo.
Saludos, Angélica Martin Wences.
| Pa que se rían un rato, de mí
o conmigo, ahí les envío mi fotito. Los Quiero Mucho a todos. Besos, La Chepis Espero
conocerte, si es que vienes a México algún día. |